LIAM BIJ FRANTIC
Frantic

Hoi ik ben Liam McCall (21), een urban danser en performer uit Utrecht. Sinds mijn veertiende ben ik met mijn crew Underdogz fanatiek binnen de breakdance scene. Sinds 2014 ben ik zonder theatrale/dans academie het werkveld van het danstheater binnen gestapt. Inmiddels ben ik naast wat eigen makersprojectjes bezig met de zesde nieuwe productie waarin ik speel. Tegerlijkertijd probeer ik mijn involvement in de urbanscene op peil te houden en te laten groeien door  mee te doen (en te winnen) aan alle battles waar ik tijd voor heb. Binnen dat kader mede-organiseer ik sinds dit jaar ook zelf elke drie maanden i.s.m. DOX urbandance battles onder de naam ‘The Kulture of Hype&Hope’.

DOX heeft dankzij het Fonds voor Cultuur Participatie mij dit jaar (2016) kunnen ondersteunen in mijn ontwikkeling als danser, creatieveling en ondernemer. Één van de onderdelen daarvan was dat ik een week met Frantic Assembly in London mee kon doen bij hun ‘Advanced Training Program’ voor professionals waarin ik veel heb kunnen opsteken. Hieronder een kort verslag.

Frantic Assembly werkt binnen het hokje ‘fysiek theater’, ze zijn geinteresseerd in menselijke en natuurlijke bewegingen en weten daar prachtige, energieke, rakende en verhalende voorstellingen mee te maken.

In de ‘Advanced Training Program’ gebruiken ze vastgestelde opdrachten en tools maar werken daarbinnen zeer intuitief met wat de dansers en acteurs hun terug geven. Deze opdrachten zijn veelal hetzelfde als ik heb meegemaakt toen Frantic naar Nederland kwam om een ‘residency’ te doen voor de eerste repetitie week van ‘100% Selfmade’ (DOX/MAAS). Wat me deze keer opviel en inspireerde is dat met deze zelfde opdrachten blijkbaar enorm verschillende resultaten gewonnen kunnen worden.

Er is mij op het gebied van choreograferen veel bij gebleven, ze werken heel specifiek met verschillende lagen. Zo creeren ze bouwblokken die precies bij een kern komen van wat ze zouden willen waarmee ze vervolgens alle kant op kunnen.

We hebben ook met tekst en creatief schrijven gewerkt. Ik merkte op dat vragen naar vrij persoonlijke ervaringen of herineringen, de meest interessante teksten (en daarmee scenes) opleveren.

Het gebruik en onderzoek van props binnen het programma leverde ook mooie beelden/bouwblokken op die werden gebruikt als uitgangspunt voor- of transities tussen scenes. Het geeft ook meteen een context waartoe je je als performer (en publiek!) verhoudt.

Na drie dagen van materiaal maken hebben we op de vierde dag een performance kunnen neerzetten van 40 minuten. Het verbaasde mij hoe lang en samenhangend deze performance geworden is en wees mij wederom op de kwaliteit van werk wat Frantic Assembly met hun methodes levert.

Wat ik van deze ervaring mee neem zijn een hele hoop tools die ik wil gebruiken in mijn carriere als danser/performer en om urban gerichte performances/voorstellingen te maken. Ik heb het gevoel alsof de mens urban stijlen zoals break niet interessant of divers genoeg vinden om een hele voorstelling naar te kunnen kijken, tenzij het vooral om ‘show’ draait. Misschien wel omdat de meesten zich niet goed kunnen verhouden tot deze bewegings wereld. Ik hoop de tools die ik heb gekregen te kunnen gebruiken om met urbandans interessant blijvende, spannende, oprechte en rakende voorstellingen te kunnen spelen en maken.

Joe!

2017
2016
2015